1. De Eeuwige Paraplu genaamd: Professioneel Geheim
Het is duidelijk dat we op sommige manieren niet zonder Professionele Geheimen kunnen. Het is ondenkbaar dat een verdachte wordt gewaarschuwd door een open onderzoek dat leidt tot zijn/haar arrestatie.
Wanneer het op de juiste manier wordt gebruikt, is het niet eens een probleem voor de samenleving. Maar wanneer het Professionele Geheim wordt gebruikt om dingen te verbergen, hoort de bevolking dat niet te weten te komen, en is er een groot probleem. En dat is wat we keer op keer weer zien. Het is om verschillende redenen niet acceptabel:
– Ouders, familie en samenleving hebben het recht te weten wat onderzoekers doen in gevallen van verdwijningen, moord of verkrachting van een dierbare. Of het nu een kind of een volwassene is. Zodra de familie van de verdachtenlijst is verwijderd, moeten ze worden opgenomen in de onderzoeksteams. Omdat ze weten hoe hun dierbaren zijn en hoe ze reageren op gebeurtenissen, weet de politie dat niet. Te vaak zien we dat het gezin als een last wordt gezien, de vijand, … En dat is niet acceptabel. Wij, het volk, BETALEN hen om hun werk te doen, dus we hebben recht op een goed geïnformeerd persoon.
– In veel (bewezen) gevallen zien we na jaren dat de politie helemaal niets heeft gedaan. Soms bevatten de dossiers slechts één papier: de melding van de verdwijning door de familie of de dierbaren.
– De geheimhouding verbergt ook blunders, onprofessioneel gedrag, weigering om belangrijke aanwijzingen te onderzoeken, weigering om verdachten te ondervragen, en regelrechte onwetendheid van degenen die zouden moeten weten hoe ze een onderzoek moeten leiden.
– Soms verbergt de geheimhouding de blokkades om druk van ‘boven’ te verbergen. Druk om een onderzoek te begraven waar belangrijke mensen bij betrokken zijn. We hebben talloze voorbeelden van zulke gevallen wereldwijd. Vooral in netwerken en nog meer waar misdaden worden gebruikt om ‘interessante’ mensen te chanteren.
2. De 5 soorten kindermishandeling:
Er zijn 5 belangrijke vormen van kindermishandeling. Elk van hen is pijnlijk voor kinderen. Die misstanden markeren kinderen tot wat ze later in hun leven zullen worden. En het laat zien dat het beeld van henzelf verwoestend is.
1. Psychologisch misbruik: kinderen opsluiten in kasten, kelders, zolders, donkere kamers… zonder eten of drinken voor onbepaalde tijden. Veel van die kinderen zijn doodsbang, omdat ze niet weten wanneer ze worden vrijgelaten of zelfs OF ze ooit worden vrijgelaten. Kinderen denken niet als volwassenen. Kinderen hebben geen schatting van tijd zoals volwassenen. Dus ze hebben geen idee of ze urenlang of voor de rest van hun leven opgesloten zitten. Zo’n idee is verwoestend. Angst geeft enorme hoeveelheden adrenaline vrij, en dat is goed tenzij de situatie lange tijd aanhoudt. De vecht-of-vluchtreactie kan maar voor korte tijd nuttig zijn. Er zijn fysieke gevolgen die samenhangen met lange periodes van angst (te veel adrenaline voor te lang aanwezigheid)
2. Geestelijk misbruik: je bent lelijk, je bent waardeloos, je bent dom, niemand zal ooit van je houden…. Ouders, grootouders, verzorgers en anderen die kinderen zo beschrijven gedurende hun jeugd, lijken niet te beseffen wat dit met een kind doet. De rest van hun leven zullen ze ervan overtuigd zijn dat ze niet goed zijn, dat ze dom zijn, en dat niemand hen ooit zal liefhebben, en het meest schadelijke probleem hier is dat die kinderen denken dat het hun schuld is. Dus leiden ze een leven vol schuldgevoelens en zijn ze bijna zichtbare doelwitten voor daders als kinderdaders en later in hun leven: oplichters, slavendrijvers, agressieve partners, enzovoort. Sommige van die kinderen lopen het risico dat schuldgevoel om te zetten in woede en kunnen zelf gevaarlijke volwassenen worden, waarbij ze het misbruik op zichzelf of zelfs andere kinderen herhalen. Dit zijn de vicieuze cirkels waarvoor de samenleving een hoge prijs betaalt.
3. Fysiek misbruik: Ouders, grootouders of andere verzorgers slaan, verbranden, martelen, slaan, … kinderen. Vaak zien we dat die daders zelf tijdens hun jeugd slachtoffer zijn geweest van dezelfde behandeling. Ze hebben ‘geleerd’ dat dit de manier is om met kinderen om te gaan. Voor hen is het een manier om hun eigen stress en angst los te laten, maar het past ook bij hoe ze zich over zichzelf voelen: waardeloos, en dus zijn hun kinderen ook waardeloos.
4. Alcohol-/drugs-/medicatiemisbruik door een of beide ouders of verzorgers… Dit is een misbruik dat vaak wordt onderschat. Kinderen die met dronken ouders te maken hebben, lijden veel. Ze weten nooit hoe die ouder zal zijn; Ze moeten elke minuut van de dag voorbereid zijn op geweld. En dit kan in een oogwenk veranderen. Plotseling houdt de ouder van hen. Dit is zo verwoestend dat kinderen het allemaal als hun eigen schuld beschouwen, terwijl ze niet verantwoordelijk zijn voor het gedrag van volwassenen.
5. Seksueel misbruik van kinderen: van het weggooien van kinderen tot porno tot marteling en moord… Het meest verwoestende misbruik van de anderen. Kinderen die slachtoffer zijn geweest van seksueel misbruik zijn in de meeste gevallen ook slachtoffer van alle andere genoemde misstanden: de daders mishandelen hen psychologisch (het misbruik vindt plaats op verborgen plekken), en de mentale boodschappen die de kinderen ontvangen zijn: je bent niets waard, je bent een object, je verdient wat je krijgt… Het fysieke geweld in verkrachtingszaken is in de meeste gevallen duidelijk. Vaak zijn de criminelen onder invloed van alcohol, drugs en medicijnen, wat hun remmingen verlaagt. Dus ja, seksueel misbruik is het ergste misbruik van allemaal.
We weten dat kinderen die slachtoffer zijn geweest van minstens 3 van de 4 trauma’s een hoog risico hebben om langdurig te lijden aan posttraumatische stressstoornis (wat betekent dat ze bijna het hele leven zonder behandeling moeten lijden).
EEN WERELD VOL GEWENSTE KINDEREN ZOU EEN WERELD VAN VERSCHIL MAKEN
3. Het effect van seksueel misbruik van kinderen op de samenleving wereldwijd
Wat wil een samenleving in geval van misdaden?
1. Straf voor de dader. Dit kan veel zijn, maar gevangenisstraf is het meest verwoestend bij kindermisdrijven omdat dit een zeer verontrustend misdrijf is voor de integriteit van een mens. Omdat de meeste daders de schuld bij het slachtoffer leggen. Dit is een van de redenen waarom veel slachtoffers het misdrijf tegen hen niet melden. Ze voelen zich schuldig over een misdaad waarvan ze niet schuldig zijn. Vaak wordt het slachtoffer niet geloofd en zelfs gestraft voor het melden van seksueel misbruik. En je praat niet over dingen die je fout hebt gedaan. Overtreders weten dat heel goed; daarom geven ze het slachtoffer de schuld: “JIJ kwam mij opzoeken.” “JE hebt geen NEE gezegd.” “JIJ hebt me uitgelokt…”) Een gevangenisstraf – zelfs een zeer korte – maakt voor een slachtoffer duidelijk dat alleen de dader schuldig is. Gevangenisstraffen betekenen minstens 70% van het herstel van een slachtoffer.
2. Herstel/herstel/reconstructie van de schade die zowel het slachtoffer als de hele samenleving heeft aangericht. Herstel kan van alles zijn. Er kan een financiële regeling of regelgeving zijn. Er is een behandeling die niet gemakkelijk is voor daders en ongeveer 18 maanden intensief werk kost. Dan heb je de oprechte spijt. Onze samenleving is niet voldoende geïnformeerd over wat communicatie tussen een dader en een slachtoffer voor het slachtoffer kan betekenen. Dat komt door een gebrek aan begrip van de dynamiek tussen slachtoffer en dader. Het is belangrijk voor een slachtoffer om te weten WAAROM deze persoon dit bij haar/hem heeft gedaan. Helaas is het grotendeels verboden voor de dader om contact op te nemen met het slachtoffer. Dat is prima, maar waarom zou je niet ‘tussenin’-specialisten overwegen om die noodzakelijke brug te maken? Vooral als het slachtoffer die uitleg van de dader wil horen.
3. Relapse prevention: The child sex offenders I treat start with signing a ‘Contract of NO CONFIDENTIALITY’. Does this mean I will spread that what we are working on in therapy will be diffused all over the planet? No, it doesn’t. But all probation officers, police departments, the justice department, the counselor of the victims, and everybody involved in the damage done can come to my office, and we’ll go over what I am doing with the criminal. These people have the right to know. Sexual criminals are amongst the highest rates of relapse. 98 % of them relapse within an average of 4 days after leaving prison without treatment. This means that the therapist treating a sex criminal has a huge responsibility towards the community. The community has the right to know what he or she is doing to prevent relapse.
Interviewing severely harmed victims
Get the person on ease. Be at ease yourself. Don’t get shocked by what you will hear. Stay in control of your own emotions and try to manage the witness’s emotions. Make sure you healed yourself when you have been victimized before starting to help restore victims. (See module 1 and/or 2)
Ask the victim to tell their story and what they want to tell. Don’t push. Say nothing but listen. Start the first sessions in ‘interview in Free Recall.’ This means letting the victim talk.
Interview in Free Recall
The victim tells his or her story. It can be very erratic, not coherent, confusing, very emotional, or, on the contrary, ice cold. Don’t show your reaction; just watch and listen. Take notes of what is not clear but don’t ask a question. Nod your head from time to time to show you are with them. Never give a sign of disbelief. When the victim is losing it, comfort her of him. Show you are there for them and won’t let them on their own. Give the victim the time to tell his/her story. There might be long pauses. Respect them.
When you see that the victim is losing it (dissociating, regressing), intervene in a nice way. Say things like: “Don’t go away. Stay with us/me. I’m not going to abandon you. I’m here for you. There is no danger. You are safe here. I understand it is difficult for you. But remember, you have been a victim; you are not a victim anymore. You are sharing your traumatized memories with us, but you are not reliving them in reality now…”
When you see (please be very attentive to the signs) that a victim is ‘gone,’ which means she/he is dissociating, you wait for a few seconds. You know the victim is leaving as soon as you see empty eyes. This means that the victim retreats from reality and will not respond anymore. The body is there, but it is empty. The victim goes to a place in his/her head where it feels safe. Sometimes victims get out of their bodies. They know how to do this because they used it as a survival method when they were tortured, raped, or harmed. They then can see their body from above, but they are not in it anymore.
When you observe this happening, you must intervene very quickly before it is too late. If you wait too long, the victim is gone, and it can take hours before you can get her/him back. Say things like: “I see you want to leave. Don’t. You are safe here. Nobody is going to hurt you. We are only listening to your story, and we will do whatever is possible to get Justice done to you”. Keep talking until you hit a button where the victim feels safe enough to come back. Don’t use sentences like: ‘You are doing a great thing for other victims too.’ At the very moment of dissociation, there are simply no other people in the mind of the victim. It is all about surviving. Alone.
When the interview in Free Recall is over, you start the Cognitive Interview.
Look at the notes you took over things that were unclear or too confusing for you. Ask gently to explain this item. Most victims will do this. Take notes.
Sometimes you’ll see victims telling their story in a very organized way. This can also be confusing, but often, this is because they had to tell their story so many times before. Be aware that a lot of these stories can be fabricated. When the first interview was not conducted the way I explained above (Free Recall), the victim most certainly was confronted with disbelief by the first interviewer. They then try to fill in the gaps themselves because they want to be believed. And to obtain this, they understand that their ‘story’ must fit, that it must be fluent. That doesn’t mean the victim is lying its way through interrogation; it only means they want to be heard and believed. Ask the victim at the end of their talking if they have been telling this story to others previously.
I prefer the confused story and work it out later. This gives a more accurate version of the truth.
Questions to be treated in hearing victims of awful sexual abuse:
- How will we handle false allegations? As said, for 1 ‘victim’ lying, 10 honest victims are no longer believed.
- Be aware of the huge defragmentation, regressions, splitting of alters, and suicidal feelings… of victims during and after having testified. Who is taking care of them?
- Is there the possibility to explain in the report what a child sex offender/Child killer is, why they do what they do, what the causes may be, what the prognoses for treatment are, …
- Making the crowd worldwide aware of what satanism is:
- Satan = used as a cover to hide their own perversions
- God = used to justify the crusades and the control over people
- Allah = used to justify violent bombings and to gain power over the world
- Hitlers = used to hide behind personal frustrations, hate, and cowardice…
- It is important to take down the ‘dark’ curtains and expose those terrible criminals to light. The best way to do this is to take away the curtains they hide behind.
As I said in this document, it is important to punish criminals. Criminals who torture and murder children out of lust cannot be treated anymore. I propose to arrest those known and put them all together on Epstein Island or just away from society. We give them food for one year and seeds to start their own food chain. Veterans can guard the island to avoid escape. This is one of the very important signals for the people and victims (see above) to show that we are serious and handling to their demands (point one of what a society wants), and it also shows that we are not only writing reports (as have been done thousands of times without any result).
Sterker nog, het is in hun (de criminelen) eigen belang om hen te ‘beschermen’ tegen een schandalige menigte wanneer ze ontdekken wat er in onze wereld gebeurt.
Ik ben ervan overtuigd dat veel veteranen de kans zullen grijpen om eindelijk te doen wat ze wilden vanaf het begin toen ze bij het leger of de marine gingen: de samenleving beschermen tegen het kwaad. (Ik ken veteranen die dit echt graag zouden willen doen)
Kijk alsjeblieft hoe we – op een vreedzame manier – de samenleving kunnen gaan ontwaken. Niet gewelddadig en niet groepsachtig. Geen ‘MeToo’-situaties. We moeten ieder individu in zijn/haar hart raken, waar ze WETEN wat juist is. Een groep is kwetsbaar voor herstel of het doelwit van het kwaad; Individuen zijn dat niet. 7 miljard individuen zijn een onverslaanbaar leger.
Ga naar de website ‘preventieflyers’ en bekijk zorgvuldig de berichten in combinatie met de foto’s.
De seksuele crimineel
De meest gestelde vraag aan slachtoffers van seksueel misbruik, evenals aan de meeste mensen in onze samenleving, is:
“Waarom plegen mensen zulke vreselijke daden, vooral bij kinderen?”
Het antwoord is even verbazingwekkend als simpel: ze doen het omdat ze het leuk vinden. Ze doen het omdat ze het kunnen.
Ongeacht wat psychiaters beweren. Ongeacht wat advocaten in rechtszalen zeggen: ze doen het omdat ze het leuk vinden.
Vanaf dat moment is het essentieel om te analyseren WAAROM ze het leuk vinden. En dat kost tijd en expertise.
Voordat je seksuele daders ondervraagt, moet je ze kennen. Om ze te leren kennen, begin je niet met het stellen van vragen over de misdaad(s). Je begint met erover praten. Wie zijn zij? Hoe zijn ze opgegroeid? Wat is hun levenservaring? Waarom zijn ze boos? …
Uit mijn ervaring hebben seksuele criminelen en seriemoordenaars een zeer hoog IQ, maar een ontzettend lage EQ. (Emotionele Quotiënt) Dit betekent dat je ze rationeel niet kunt verslaan, maar je kunt dat zeker op emotioneel niveau. Op emotioneel niveau scoren ze tussen de 3 en 7 jaar. Het is makkelijk om ze op basis van onweerlegbare feiten naar biechten te brengen.
Hoe reageren ze als ze voor het eerst worden ondervraagd?
- Met ontkenning
- Door de feiten te minimaliseren
- Door langzaam te bekennen wanneer ze de ondervrager beginnen te vertrouwen en wanneer ze met het bewijs worden geconfronteerd
Oordeel nooit over de persoon; Beoordeel hun gedrag en hun misdaden.
Voor meer informatie over de verschillende profielen van kinderzedendelinquenten, lees het boek: ‘Child Hunters’. Je kunt het boek vinden op de website in onze boekwinkel